Onlangs heb ik een sessie gegeven voor vijftig managers. De opdracht was inspireren door beleving. Beleving door smaak, ik kan ze de allermooiste producten en technieken laten zien en er een smaaksensatie van maken. Maar nee, dat alleen is niet genoeg.
Er hoort een verhaal bij. Inspireren betekent naar mijn gevoel ook; meer belevenis door meer betekenis. Met liefst een zo beeldend mogelijk verhaal en een dosis humor over de achtergrond van het ingrediënt. Omdat ik wil dat de kwaliteit die ik geef zowel in het product als in de performance de mensen bij blijft, wordt opgeslagen in een herinnering en dat ze er later met een ‘big smile’ aan terug kunnen denken. Belangrijke spelregel daarbij is niet te overdrijven, maar net zoals bij een gerecht in je verhaal bij de essentie te blijven. Te prikkelen met de essentie, en niet laten afleiden door nog meer en meer en meer te willen laten proeven of vertellen. Wat nu in veel restaurants nogal een hype is; ‘ ontelbare’ technieken in kleine gerechtjes binnen één gerecht, ik denk dat je de gast dan niet meer inspireert met de essentie maar juist moe maakt en belast met alle indrukken. Daarbij het risico loopt dat als er één ding in het gerecht niet klopt je de gast niet verleid maar afleid.

Maar goed, wat ga ik die vijftig mannen nu vertellen, hoe kan ik er voor zorgen dat ze de pure smaak, de geur en de bite van een zes nullen oester nooit meer vergeten;
oesters zijn rijk aan zink en dat is goed voor weerstand en seksuele oerdrift. Zaadjes worden er vrolijk van. Casanova at er niet voor niets 2 dozijn op een dag. Heb zelden vijftig mannen zo aandachtig naar een verhaal horen luisteren en zo snel met veel plezier oesters zien openmaken. Inspireren is verleiden met een boodschap, een verhaal, om de oppervlakkigheid van de snelle maatschappij te doorbreken, om de gast, consument, om de mens een meerwaarde te geven, een mooie herinnering te geven, een moment van bezinning.